8 Eylül 2013 Pazar

Magnolia

Nereden başlayacağımı bilemiyorum hiç, onun için bodoslama başlayıp karman çorman gidiyorum.

Benim belli dönemlerim vardır; mesela bir diziye başlarım ve onu bitirmeden kesinlikle ne başka dizi izleyebilirim ne de film. Zaten dizilerin ortalama kırk beş dakikalık süresine alışınca film izlemeyi göze alamıyorum arada. Bir ay kadar önce de Breaking Bad'e başlamıştım. Yayınlanan son bölümünü de geçen gün izleyince felaket bir boşluğa düştüm her zamanki gibi. Ne yapayım ne edeyim derken bari biriken filmlerden biraz izleyeyim dedim.

Film izleme konusunda da şöyle bir takıntım var: filme başlamadan önce süre kısıtı koyuyorum. Mesela şu an ortalama iki saatlik bir film izlemem lazım gibi. Bu gece de şöyle üç saatlik bir film varsa elimde izleyeyim dedim ve çok uzuuuun zamandır izlemek için beklettiğim Magnolia'yı seçtim.

Kafama şaaapiym lan! Çok beğendiğim her film, dizi ve kitaptan sonra bu kendime kızma seansını yaşıyorum. Öyle böyle beğenmedim filmi. 1999 yapımı film, insan birkaç sene önce izlemiş olur diyeceğim ama iyi ki de şimdi izlemişim.

Bu arada 1999'da da ne filmler çekilmiş harbi öyle Fight Club falan derken. Ama bence Magnolia, Fight Club'tan daha iyi. Çünkü Fight Club romandan uyarlama. Magnoli'daysa işin yazanı ve yöneteni bir: Paul Thomas Anderson (amin).

Paul Thomas Anderson deyince bi duracaksın zaten. Adamın normal filmi yok herhalde. Bu izlediğim üçüncü filmi oldu. There Will Be Blood'ı çok beğenmiştim ama The Master beni aşmıştı epey. Fakat Magnolia da bambaşkaymış.

Kadro felaket iyi, müzik seçimleri ve verdiği keyif paha biçilemez, kamera açıları ve tek çekim sahnelere (ki bu tek çekim sahne olayı benim sinemada en sevdiğim iştir) laf edilemez... Filmin avukatı gibi konuştum resmen ama ben beğendim mi abartabiliyorum böyle. Neyse...

Kitap eleştirilerimde olduğu gibi film yazılarımda da eserin konusuyla ilgili neredeyse sıfır bilgi verip bende uyandırdığı etkiyi anlatmayı seviyorum. Konusunu nerden deseniz bulursunuz zaten, değil mi? Bence de evet. Ama yine de bir çeşit kesişen hayatlar tipi senaryosu var diyebiliriz. Inarritu filmleri bu konuda daha konu odaklıyken Anderson işin daha çok mesaj verme kısmında. Filmden sonra internette yaptığım on beş dakikalık bir araştırma sonunda filmde gerçekten harikulade referanslar olduğunu öğrendim. Saygı duydum.

Sonuç olarak üç saat olmasına rağmen yüksek temposuyla bir anda bitiveren bir film oldu Magnolia ve arşivimde yerini aldı. IMDb Trivia sayfasında yazdığına göre Anderson kendi filmleri içerisinde favorisinin Magnolia olduğunu belirtmiş. Bakın, belgelerimle konuşuyorum. Bu filmi izlemeniz lazım. Başka da bir şey demiyorum ve gidiyorum.

7 Eylül 2013 Cumartesi

Hissiyat, #3

Bazı gözler var, bakmaya doyamıyorum. Fakat tuhaf bir şekilde bakamıyorum da. Sanki baksam bitecek gözler, tükenecek. Başka yerlere bakıyorum, yüzüne bakıyorum örneğin. Ama gözlerine bakamıyorum. Gizlemeye çalıştığım bir şey mi var acaba?

Bazı sesler var; sussa dinlerim, konuşsa susarım. Yine dinlerim, hep dinlerim. Yeter ki o sesten olsun. Karşımda olsun, çok uzakta olsun fark etmez; sadece olsun yeter. Varlığı yeterince büyük bir armağanken sürekli yanımda olmasını talep etmiyorum zaten. Hiçbir şey mükemmel değil; hayat da değil, ben de değilim, sen de değilsin.

Bazı yerler var, gitmesem de orada hissettiğim. Belki de hiç ayrılamadığım... Köklerim orda da gövdem burda, gibi. Aklım orda da bedenim burda, gibi.

Bazı insanlar var, evet; ancak bazıları da hiç yok. Kara vicdanlılar herhalde. Ömrümün ne zaman biteceğini bilmeden yaşayarak yeterince risk almışım zaten, değsin bari. Bir an önce gelin ki değsin. Yoksa, öyle inanıyorum ki bilinç ölümsüz; bir yerde, bir şekilde ben sizi bulur, bunun hesabını sorarım.

Bazı şarkılar var, beynimde özel hücre tahsis edilmiş kendilerine. Ben etmemişim ama. Onlar ayarlamışlar ben farkında olmadan. Ne zaman duysam gözümün görmesi gerekenle gördüğü; beynimin düşünmesi gerekenle düşündüğü şaşıyor. Tutmuyor birbirini. Bir şarkı, belki sadece bir nota duruma göre günler veya yıllar öncesine götürebiliyor beni. Demek ki aslında zamanda yolculuk zaten var; lakin sadece geriye.

Bir de bazı düşüncelerim var ki, ifade etmeye çalışsam çok basit görünecekler. Onun için kelimelere dökmüyorum, dökemiyorum. Kafamın içinde büyük ve önemli kalsınlar. Biz bize yeteriz.

Son olarak bir de şu var; hepinizin aynen bu ve benzeri şekillerde bir sürü hissi, fikri var. Biliyorum. Hepimiz adına Orhan Veli'den bildiriyorum: Anlatamıyorum.